Ik ben dochter, zus, tante, moeder, partner, stiefmoeder maar vooral vrouw. Ik dacht altijd dat ik een sterke vrouw was, dat ik niemand nodig had. Je zal gaan merken dat ik misschien niet zo sterk ben als ik dacht of juist sterker dan ik dacht.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2 was. Ik weet dus hoe het is om als kind op te groeien met gescheiden ouders. Ik ben gezegend met geweldige stiefouders waar ik vaak meer aan heb gehad dan aan mijn echte ouders. De scheiding van mijn ouders was een vechtscheiding met onder andere als gevolg dat ik mijn vader jarenlang niet heb gezien.
Toen ik 18 was werd ik moeder, mijn kind is inmiddels 22. De vader van mijn kind liet ons in de steek toen het kind anderhalf was. Ik heb nooit meer iets van hem gehoord. Dat nam ik hem altijd kwalijk. Nu denk ik erover om hem daarvoor te bedanken. Op die manier is mij en vooral mijn kind een hoop ellende bespaard gebleven.
Vanaf mijn 9de heb ik altijd voor kinderen gezorgd. Eerst mijn zusje, paar jaar later mijn broertje en na 2 jaar puberen zonder zorg voor kinderen had ik de zorg voor mijn eigen kind. Het laatste wat ik wilde was een relatie met een man die een kinderwens had, laat staan al een kind. Maar ja, het hart heeft een eigen plan en besloot om verliefd te worden op een geweldige man. Met een geweldige dochter en een vechtscheiding waar je U tegen zegt.
Jacob en ik zijn inmiddels bijna 5 jaar samen, zijn vechtscheiding duurt al bijna 6 jaar. Ik ben al jaren aan het slikken en ik kan niet meer. Daarom heb ik besloten om de hel die vechtscheiding heet hier op te schrijven. Door te schrijven hoop ik het een beetje kwijt te raken en door het te delen hoop ik anderen te ‘helpen’. Ik heb mij zo vaak alleen, ongehoord, machteloos en verloren gevoeld. Wie weet kan ik dat gevoel bij een lezer wat weghalen.
Dit is mijn kant van het verhaal, mijn visie erop, mijn emoties erbij. Dit gaat over mijn verdriet.
Vechtscheiding 