Mijn kind was inmiddels al 17. De enige zorg die hij nog nodig had was een dak boven zijn hoofd, schone kleding om zijn lichaam en eten in zijn buik. En eigenlijk zorgde hij daar zelf ook al heel goed voor. Omdat ik al vanaf zeer jonge leeftijd bezig was met de zorg voor kinderen was ik daar echt helemaal klaar mee. Ik had mijn eileiders al laten verwijderen en mijn baarmoeder zou er ook uit gaan. Als er 1 ding was wat ik zeker wist was het wel dat ik nooit meer intensieve zorg voor een kind zou hebben. Geen poepluiers meer, geen nachtelijke voedingen, geen zindelijkheidstrainingen, geen opvoeding. Ik had dat al gedaan, ik was klaar en ik kon gaan leven!!
En toen zat ik op visite bij een vriend en kwam Jacob daar opeens als een woeste wervelwind binnenvallen. Hij en Ursula hadden weer ruzie gehad en hij was letterlijk gevlucht naar zijn beste vriend, niet wetende dat ik daar op dat moment logeerde. Logisch wel want wij kenden elkaar nog helemaal niet.
Ik zie hem nog staan in het midden van de woonkamer. Een gebroken maar gepassioneerde man. De kamer vulde zich met zijn woede en zijn verdriet. Ik vond het een aantrekkelijke man om te zien, ik schrok een beetje van zijn openheid over zijn situatie tegen een wildvreemde en ik had bijna direct al het gevoel dat ik hem wilde troosten. In de weken die volgden kwam ik hem vaker tegen bij zijn beste vriend thuis en er ontstond een vriendschap tussen ons.
We hadden voornamelijk contact via whatsapp en bellen, we wonen namelijk 200km bij elkaar vandaan. Ik weet nog goed dat ik een appje kreeg van hem waarin hij vroeg of hij mij even kon bellen, natuurlijk kon dat. Hij was net aangehouden door de politie omdat hij met behoorlijke snelheid rechtdoor over een rotonde reed. Hij had de agente uitgelegd wat er aan de hand was en beloofde haar om een vriendin te bellen zodat hij kon kalmeren en dan pas verder te rijden.
De kamer vulde zich met zijn woede en zijn verdriet.
Hij had Minnie net naar Ursula gebracht, bij de ouders van Ursula thuis. Hij vond dat Ursula zich verdacht gedroeg en al snel werd duidelijk dat dat was omdat Ursula haar nieuwe vriend via de achterdeur naar binnen werd gehaald.
We spraken hierover, de nieuwe vriend op zich stoorde hem niet zoveel wel de vreemde man bij zijn kleine dochtertje en de vraag of hij misschien de vader van de ongeboren vrucht kon zijn. Hoe lang speelde dit al bijvoorbeeld. Jacob voelde zich weer bedrogen en vernederd. Na een kwartiertje bellen was hij gekalmeerd en vervolgde zijn weg zonder brokken te maken of rechtdoor over rotondes te rijden.
Tijdens 1 van onze vele telefoongesprekken nodigde Jacob mij uit om een keer een pilsje te komen drinken bij hem. Nu zijn moeder op vakantie was kon dat ook want vanwege de grote afstand zou ik dan ook moeten blijven slapen. Het was duidelijk dat er een aantrekkingskracht tussen ons was waardoor we beiden wel openstonden voor een one-night-stand of scharrelen. Een relatie hadden we allebei geen trek in, dat zou dus ook geen optie zijn.
Op een maandag ging ik op visite bij hem en de maandag erop ging ik weer naar huis. Het was een geweldige week waarin we beiden schrokken van gevoelens die er opeens waren. We hebben geprobeerd om die gevoelens te ontkennen maar na een paar weken gaven we er toch aan toe. We hadden een relatie. Vooral vanwege zijn situatie op dat moment wisten we allebei dat het behoorlijk moeilijk zou kunnen gaan worden toch wilden we ervoor gaan. Niemand had verwacht dat de vechtscheiding deze vormen zou aannemen en zo lang zou duren. Had ik dat wel geweten dan denk ik dat ik het zo weer had gedaan. Ik had de afgelopen 5 jaar voor geen goud willen missen. Ik houd van deze man, hij is mijn Ware Jacob!
Vechtscheiding 